جمعه 1391/02/15
ایمان به تو دارم که ز هر دست بگیری...
با دست دگر هرچه که مانده ست بگیری!

بر بال و پرم بند زدی_جنس نگاهت_
تا دل اگر از آن قفست جست بگیری

صیادی و سیری به مرام و منشت نیست
هر مرغ که بر بام تو بنشست بگیری

با عشوه گری راهی میخانه کنی ،روز
شب نیز ،به جد، در صددی مست بگیری

اینگونه که تاتار تنت فتح می کند
یک روز جهان را همه دربست بگیری
                                               ((وحید محسنی))

نوشته شده در ساعت 1:6 توسط vahid لینک ثابت

جمعه 1391/02/01
چو فصل بی تو شود طی، "قرار" را چه کنم ؟
چو می روی، دیگر...این "بهار" را چه کنم ؟

جهان سبزه و گل؛ این تنی که از سرماست
چنین    منافات   آشکار   را   چه   کنم ؟

فقط تو در گوشم اینچنین نمی خواندی
"میان این همه گل ، بوته خار را چه کنم! "

تو شهرزادی و تضمین یک سرآخر خوش
بگو که این فصل گریه دار را چه کنم؟

به  فرض    آمدنت  را   "امید"   هم باشد
خودت بگو گل من ، "انتظار" را چه کنم ؟

نوشته شده در ساعت 15:5 توسط vahid لینک ثابت

یکشنبه 1391/01/20


خنده های بی دلیل

در میان قلب کوچکش

شکل "درد" می شود .

کودکی که فال می فروخت ؛

پشت این نگاه های سرد ...

مرد می شود.



نوشته شده در ساعت 0:2 توسط vahid لینک ثابت

شنبه 1391/01/12
تو آمدی که جهان ، یکصدا غزل خوان شد
که کافری  چو من از این ندا مسلمان شد

"جوان شدن به دل است"این سخن شعار تو بود
اذان چلچله هایت  صلای  ادیان  شد

در آن زمان که خدا گرم سبزه کاری بود
گناه عاشقی  از دید روز  پنهان  شد

درون فصلی سرد با نگاه پر شررش
میان خانه ی برفی خزید و مهمان شد

و خاک پر هوسی از درخت سینه ی تو
دو سیب سرخ بهشتی بچید و انسان شد

ولی همین که دلم را بهار عشقت برد
چه زود بی خبر آمد... چه زود آبان شد

                                                  ((وحید محسنی))

نوشته شده در ساعت 15:43 توسط vahid لینک ثابت

جمعه 1390/12/19
شبیه عقده های کودکانه می مانی
شبیه خنده های خشک رو به ویرانی

چرا غزل بنویسم از عشق و سرمستی ؟
تو هم نشسته ای سرود مرگ می خوانی

مرا به گریه نشاندی از این همه دردت
ولی هنوز هم مرا غریبه می دانی

بیا که آن دستت رفع مشکلی باشد
چرا که این دستی ست از نژاد ایرانی

دوباره نعره بزن ای پلنگ تن زخمی
دوباره در گوشم آن ندای ربانی

اگر چه بی رمقی از مرام نامردان
قسم به خاک تنت باشکوه می مانی

نوشته شده در ساعت 15:15 توسط vahid لینک ثابت

سه شنبه 1390/12/16
می خواهم انقلاب کنم ، انقلاب مخملی
شاید رها شدم از این سراب مخملی

در چشمهات یقینا شراب ریخته ای
آن هم نه هر شراب، نه ،شراب مخملی

هر ذره از وجود مرا در خود کشیده ای
آخر مرا می کشد این گرداب مخملی

آن کس که منع می کند چشم و دل مرا
بی شک ندیده به عمر  آفتاب مخملی

می خواهم انقلاب کنم،از تو دم بزنم
شاید رها شوم از این سراب مخملی
_______________________________

* گاهی بیا حالی از این رعایا بپرس                                                                                                    این ده همه فدای تو ای ارباب مخملی

                                                ((وحید محسنی))

نوشته شده در ساعت 15:47 توسط vahid لینک ثابت

شنبه 1390/12/06
حالا که پایان می رسد دیگر فسانه
حتی امیدی نیست موجی را کرانه

در حسرت لبخند گل مانند رویت
در نطفه می میرد کنون دیگر جوانه

با نقشی از چشمان و آن لبهای بسته
_طرحی که شد تفسیر لفظی عاشقانه_

گفتی تو هر بار این که دنیایت چه زیبا
حالا ببین دنیا عوض...یا من...زمانه...؟
                                                
دل تا امید و وعده ی فرداست زندست
شاید که فردا را _ نمی دانم _ بهانه !

اما بیا رک باش این تقدیر من بود
تیغی که در دستان تو پیغمبرانه...

می گردد و اینبار هم خوابی الهی
اما شده تعبیر ، مرگی قاطعانه

حالا که فردایت رسید و آمد ای دل                                                                                                        افسوس...پایان می رسد دیگر فسانه

                                            ((وحید محسنی))

نوشته شده در ساعت 14:7 توسط vahid لینک ثابت

چهارشنبه 1390/11/26
مرا آواره کردی و ره کاشانه می خواهی
خودت عاقل ترینی و مرا دیوانه می خواهی

دلی پابند خود کردی و گفتی اینک آزادی
ازاین سرگشته ات آواره ای جانانه می خواهی

تو قلبم را ربودی و نشان از عقل می پرسی
به دنبال چه هستی؟بستر از بی خانه می خواهی؟!

تمام "روح"و"جسمم"را فنا کردی و می خندی
ازاین "پیری"صفت ها نعره ی مستانه می خواهی؟!

به هر نامهربانی در دلم آوار می ریزد                                                                                                     تو خود آباد کردی پس چرا ویرانه می خواهی؟!

                                                             ((وحید محسنی))

نوشته شده در ساعت 3:9 توسط vahid لینک ثابت

دوشنبه 1390/11/24

1)

عشق و وفا در سر تو جا شدنی نیست                                                                                              آن دل لا مذهبت اغوا شدنی نیست

پشت  نگاه  تو  اسیر  مژگانت                                                                                                         قفل دو چشمی که دگر وا شدنی نیست

باز ستم کردی و من در پی کتمان                                                                                                   خون دل...این خون دل حاشا شدنی نیست

تا قدر و فال ز دست تو برافتد                                                                                                           وای به من این "من" و "تو" ما شدنی نیست

هر چه که کردم غزلم بی ثمر افتاد                                                                                                  چون دل لامذهبت اغوا شدنی نیست

2)

در لغت نامه ی دل واژه ی "خوشحالی" نیست
غم قرین است به احوال که احوالی نیست

دم به دم در سر خود قفل و قفس می سازیم
حس پرواز کجا بود؟! دگر بالی نیست

باز هم بدعت نو ، اینکه خوشی جرم بزرگ...
همه راضی به قضایند که جنجالی نیست

همه تقصیر سر حاکم بدذات و پلید
مانده ام حال که در شهر دگر والی نیست_

پس چرا باز سوالی به جوابی نرسد؟
پس چرا در غزلم واژه ی خوشحالی نیست؟!

3)

احساس یاسی که مداوم می شود تشدید
دیوانه ای اما درون کوچه می خندید

رو سوی غم دارد دگر شب های مردی که...
دیوانه اما روز و شب با غصه می جنگید

آن شخص عقل است و خوشی را وهم می داند
عقلی که خوابیده درون بستر تردید

دیوانه دل بود و یقینا شاد می ماند
فردای او با خنده هایش می شود تمدید

شخصی درون قصر خود مهتاج خوشبختی
دیوانه ای اما درون کوچه می خندید

                                                        ((وحید محسنی))

نوشته شده در ساعت 13:19 توسط vahid لینک ثابت

یکشنبه 1390/11/16
بانو کمی فرصت بده،من عقده ها وا می کنم
احساس خود را در میان نفرتت جا می کنم

با پنجه ی تیز نگاهت جسم و روحم را بدر
با حالت بی مهر ابروها مدارا می کنم

دردی که با هر التماسم از نگاهت می کشم
هرچند تاب آوردنش سخت است،حاشا می کنم

در معدن زیبایی ات انگار گنجی یافتم
از چهره ات وقتی کمی لبخند پیدا می کنم

قدری به دل آسان بگیر،آنفدر شیدایم نکن                                                                                              هرچند می دانم تقاضاهای بی جا می کنم

                                                         ((وحید محسنی))

نوشته شده در ساعت 16:37 توسط vahid لینک ثابت